Gmina Wodzisław leży w południowej części powiatu jędrzejowskiego. Położona jest w obrębie Wyżyny Miechowskiej, w tym południowa część gminy należy do Garbu Wodzisławskiego, a północna do Płaskowyżu Jędrzejowskiego. W południowo-zachodniej części gminy wysokości bezwzględne dochodzą do 332 m n.p.m. Obszar gminy liczy 177 km kw.
Stolicą gminy jest Wodzisław, leżący nad rzeką Mozgawą (prawy dopływ Mierzawy), 18 km na południowy-zachód od Jędrzejowa, przy trasie nr 7 Warszawa-Kraków.
W skład gminy wchodzą miejscowości: Brzeście, Brzezinki, Droblin, Dębiany, Folga I, Jeziorki, Judasze, Konary, Kowalów Dolny, Kowalów Górny, Krężoły, Kaziny, Klemencice, Lubcza, Ludwinów, Łany, Laskowa, Mieronice, Mierzawa, Nawarzyce, Niegosławice, Nowa Olszówka, Stara Olszówka, Olbrachcice, Piotrkowice, Podlesie, Pokrzywnica, Pękosław, Piskorzowice, Promyk, Przyłęk, Przyłęczek, Przyrąb, Przezwody, Sadki, Sielec, Strzeszkowice, Świątniki, Wodacz, Wodzisław, Wola Lubecka, Września i Zarzecze.


Posiadłość Lanckorońskich z Brzezia
Wzmianki historyczne dowodzą, że książęcy gród zwany Wladislawia lub Wladislaw (Włodzisław) istniał już w XII w. Wczesnemu osadnictwu sprzyjało dogodne położenie – na skrzyżowaniu szlaków handlowych, u zbiegu dwóch rzek: Mozgawy i Mozgawki.
W 1195 r. na polach nad Mozgawą rozegrała się bitwa pomiędzy wojskami Mieszka Starego a oddziałami możnowładców krakowskich, reprezentujących małoletniego księcia Kazimierza Sprawiedliwego.
Lokowany około połowy XIV w. jako miasto królewskie, Wodzisław w roku 1370 został przekazany testamentem Kazimierza Wielkiego w ręce rodu Zadorów, którzy przybrali nazwisko Wodzisławskich, później Lanckorońskich. Ten wybitny ród magnacki związał swe losy z Wodzisławiem aż do II wojny światowej. Herb Lanckorońskich – Zadora (Płomieńczyk) stał się herbem miasta.
W 2. poł. XVI wieku Wodzisław stał się silnym centrum kalwinizmu. Dla jego potrzeb przejęte zostały kościoły w Wodzisławiu i Mieronicach. Powstał także zbór kalwiński w Wodzisławiu, działała szkoła kalwińska.
W XVII w. Wodzisław był drugim pod względem liczebności skupiskiem Żydów w województwie krakowskim. Powstał tu kahał (gmina wyznaniowa) i kirkut (cmentarz). Przejęli oni także dawny zbór kalwiński na synagogę. Żydzi stanowili ważną część społeczności Wodzisławia, a w XIX w. stanowili blisko 75 proc. obywateli. II wojna światowa przyniosła zagładę ludności żydowskiej w Wodzisławiu.
Warto nadmienić, że we wsi Olszówka (obok Wodzisławia) mieszkał i gospodarował szlachcic Jan Chryzostom Pasek, znany jako autor „Pamiętników” – doskonałego obrazu sarmackiego życia.


Rolnictwo i hodowla
Głównym źródłem utrzymania jest rolnictwo, przeciętne gospodarstwo ma powierzchnię 7,5 ha. Ze zbóż uprawia się przede wszystkim pszenicę i jęczmień. Wśród roślin przemysłowych dominują ziemniaki i rzepak. Hoduje się przede wszystkim trzodę chlewną i bydło.
Oprócz gospodarstw indywidualnych istnieją w gminie także spółdzielnie. Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna „Nowe Życie” w Przezwodach prowadzi hodowlę trzody chlewnej oraz uprawia zboża i rzepak. Podobna, choć mniejsza, spółdzielnia znajduje się w Niegosławicach. Drugą dużą placówką produkcji rolnej jest gospodarstwo rolnicze w Lubczy, należące do Stadniny Koni w Michałowie. Gospodarstwo prowadzi hodowlę bydła, głównie krów mlecznych. Placówka prowadzi też uprawę zbóż oraz posiada łąki i pastwiska.


Osobliwości przyrody
W Lubczy istnieje Rezerwat Przyrody „Okrąglica”, biorący nazwę od wzgórza położonego w północnej części tej wioski. Zajmuje on powierzchnię około 6,5 ha. W rezerwacie występują rzadkie rośliny o pochodzeniu stepowym, szczególnie miłek wiosenny. W Lubczy znajdują się też klon i lipa – pomniki przyrody. Taką samą rangę ma źródło we wsi Laskowa, które zasila Mozgawę.
Gmina Wodzisław jako jeden z kierunków rozwoju przyjmuje promowanie agroturystyki, co wydaje się jak najbardziej słuszną decyzją, bo walory przyrodnicze gminy, obecność lasów, zbiorników wodnych, malownicze ukształtowanie terenu,  sprzyjają znakomicie tej formie wypoczynku.